Pan Mój i Bóg Mój

Zastanawiamy się niejednokrotnie nad tym, co to jest miłosierdzie. Często kojarzy nam się ono ze współczuciem dla biednych, ubogich. W samym polskim słowie miłosierdzie zawarte są dwa inne: miłość i sierdzie, co w języku staropolskim oznacza serce. A więc miłość w sercu. Gdy w pierwszym członie odnajdziemy czasownik miłować, odczytamy zwrot miłować sercem.

Właśnie tak kocha Bóg: miłuje sercem. Albowiem On sam jest Miłosierdziem, Miłością, która pochyla się nad słabością, ludzką niedolą zarówno tą materialną, jak i duchową. Na ziemi, przez cały czas naszego tutaj pobytu, doznajemy różnych przejawów Bożego Miłosierdzia. Bóg, okazując nam swoją miłość, jednocześnie zaprasza nas słowami: Idź i ty czyń podobnie.
Aby jednak miłować, umieć przebaczać, być dla innych – sami potrzebujemy zanurzyć się w Boże Miłosierdzie.
Nic bowiem nie jest nam tak potrzebne, jak miłość łaskawa, współczująca, kierująca nas na drogę ku świętości. Patrząc na obraz Miłosiernego Chrystusa, na którym Jego Serce promieniuje łaskami, w głębi duszy możemy usłyszeć te same słowa, które usłyszała św. Siostra Faustyna: “Nie lękaj się niczego, Ja jestem zawsze z Tobą” (Dz. z. II). Te słowa są zaproszeniem do ufności w nieustanną obecność Boga przy każdym z nas.

Kto wie, może właśnie rekolekcje o Miłosierdziu Bożym są Jego zaproszeniem to tego, abyś Go bardziej pokochał/a i jeszcze bardziej Mu zaufał/a…
Jeśli czujesz w sercu potrzebę spotkania z Bogiem, który jest Miłością: po prostu przyjedź, by uczyć się od Jezusa, jak kochać Jego miłością.